Şimdiki çocuklar pek iyi şeyler göremiyor, onlar üçüncü dünya savaşının büyükleri olacak..

Rahmetli babam çok iyi bir insandı. Dokuz yaşında Erzincan’ dan İstanbul’a gelmiş kendini yetiştirmiş düzgün türkçesi olan komik bir adamdı. 1960 lı yıllar .Beşiktaş Barboros İlk okulunun kaloriferciliğini yapıyor. Annem de ana okulunda çalışıyor.
Bir gün annemin yapma Salim Efendi vurma ne olur çığlıkları ile mutfağa koştum. O iyi insan anneciğimi yerlerde sürüklüyor bir yandanda o kömür taşımaktan pazılaşmış kuvvetli kolları ile neresi gelirse vuruyordu. Annemin ağzındaki kanı görünce babamın bacağına sarıldım ”yapma babaaaa vurma babacım” diye ağlamaya başladım, bacağını bırakmıyor sağa sola savruluyordum. Sonrasını hatırlamıyorum. Gözlerimi açtığımda Taksim İlk yardım Hastanesinde idim. Yüzü morluklar içinde, dudağından siyah iplik gibi bir şey sarkan annen elimden tutuyor, dudaklarıma ıslak bez sürüyordu. Ben sağa sola babamın bacağında savrulurken guzine sobanın köşesine kafamı çarpmışım . Tam 16 dikiş kafam sarılı bir vaziyette iki gün sonra gözümü açıyorum. Dört gün sonra taburcu oldum. Annem dayak yerken, düşündüğüm tek şey hiç unutmuyorum babamın o anda ölmesini istememdi. Sebebi ni yıllar sonra konu açıldığın da annemden öğrendim. Meğer babam ,annemin maaşını hep kendisi alırmış. Ne olduysa o ayın maaşını anneme vermişler. O da içinden çok küçük bir parayı alıp ablama harçlık olarak vermiş. Vay efendim ben sizi parasız pulsuz mu bırakıyorum diyerek ikimizi de hastanelik etmiş. Ne kadar kendini yetiştirsede serde Anadolu erkekliği yatıyor ya. O da çok üzülmüş olacak ki bir daha bizi hiç incitmedi. Ne istersek fazlasıyla aldı. Ama ne annem ne de ben o günü hiç unutamadık. Tüm çocuklar hep gülsün. Siz de mutluluğu yakalamışken sımsıkı sarılın. Çocuklarımızı Allah nazardan korusun ikisini de öpüyorum. Kaptan’dan sevgiler.