Ve işte nihayet bloglamaya başladım. Gerçi daha çok eksiğim var ama onları en kısa sürede tamamlayıp önümüzdeki aydan itibaren sürekli yoğun okul ve iş tempoma rağmen bloglayıp güncel tutmaya çalışacağım.Valla bu ilk yazımı üçe bölmem gerekir diye düşünüyorum.Mesela birinci kısımda bilgisayar ve internet serüvenim,ikinci kısım blogla tanışmam,üçüncü kısımda da son olarak TEŞEKKÜR; ki benim için en önemli bölüm bence bu. Çünkü gerçekten çok iyi dostlar kazandığıma inanıyorum. En son hatırladığım 1997,1998 ve daha sonrası. İnternet cafeler meşhurlaşmıştı ki bununla beraber chat olayıda patlamıştı.Arkadaşlarım oralardan hayatta çıkmazken ben nefret etmiştim aceleciliğim yüzünden.On saatte bir siteye bağlanamıyorduk.

O zamanlardan beri ben bir daha bilgisayar başına geçmedim.Teknolojiyle aramı hiç iyi tutmadım; zaten gereksinimde duymuyordum ”tiyatrocu adamız ne işimiz olacak” diye.Ama yıllar sonra özellikle Almanya’da yaşamaya başladıktan sonra fotoğraf çekmenin benim hayatımdaki önemi arttıkça mecbur komple fotoğraf makinemle beraber dijital ortama geçmek zorunda kaldık.

Şimdilik fazlasıyla memnunum. Blogla tanışmam ise arkadaşım Esin’in messenger’da fotoğraf albümüne bakmamla başladı.Çok değil 6 ay önce ve araştırdım o dönemde zamanım çok olduğu için geniş bir şekilde ilgilenebiliyordum.ilk duyduğum isim wolkancaydı.Spaces’den çok sıkılmıştım.Bana çok dar geliyordu derken wolkanca’nın gönderdiği bir e-mail’de blog yazarları sitesiyle tanıştım ve karşıma ilk çıkan blogcu benvemurat‘tı.Yani sevgili dostum Murat Nakışçı.Onunla ortak birçok yönümüz olduğunu keşfettim.Onun sitesinden heveslenerek bende ona benzer birşeyler yapmaya çalıştım derken hayatımda belkide bu konudaki bilgisizliğim yüzünden hiç bu kadar salakça sorular sorduğum birini hatırlamadığım sevgili Hakkı Ceylan ile karşılaştım.Sağolsun her soruma cevap verdi.Sonrasında da dar zamanım olmasına rağmen bir çok insanla tanıştım ama içlerinde iki kişi vardı ki haklarını ne yapsam ödeyemem.İlk önce tebrik etmek istiyorum arkadaşlar; adam öyle bir yazı ile bana bu işi anlatmış ki daha ne denebilir. Tam bir öğretmen edasıyla anlatmış herşeyi. Bence en büyük teşekkürlerden birini borçlu olduğum kişi sevgili Hüseyin Alkan. Hakkını nasıl ödeyebilirim bilmiyorum (bu arada adam haziran sonunda bilgisayar mühendisliği bölümünden mezun oluyor bence kaçırmayın yani,yada hüseyin’cim kendi işini kurda sana sonuna kadar destek verelim).Gerçekten sen olmasam işim zordu.

Ama birde birisi daha var ki insani yönü,anlatım biçimi ve taaaa Amerikalar’dan bana sonsuz desteği olan,iyi bir arkadaşlık kurduğum sevgili dostum Mehmet Büyüközer. Bana yaptığın iyilikler tarafımdan hiçbir zaman unutulmayacak. Bunu bilmeni isterim. Ve son olarak da sevgili canarkadaş sitesiyle tanıdığımız sevgili Rüstem Akliman. Tanışalı kısa bir zaman olsada bana eşsiz arşivinden yararlanma fırsatı verdi. Umarım bundan sonrada bu destek hep karşılıklı devam eder. Evet böylece teşekkür kısmını bitirdik.Şimdi bu yazıyı okuyan sevgili eşim kesin kızar ”herkese teşekkür etti bize yok” diye.Eee ne de olsa bilgisayarı bayağı bir işgal ettik. Sonuçta o benim yüzümden birçok poker turnuvasını kaçırdı.Şimdi de şu konuya gelelim:”Bu blog ne işe yarar kardeşim? Bazen türkçe yazıyorsun bazen de almanca.” diyeceksiniz biliyorum ama benim Türkiye’de olduğu kadar buradada arkadaşlarım var. Ben onlar içinde birşeyler yazmak zorundayım ve her konuda kusabileceğim sağlam bir alan olsun istedim. Bakalım zamanla nasıl geliştireceğiz bu alanı!İlk yazı için bayağı uzadı bence; tekrar herkese teşekkür ederim.En kısa sürede yeni yazılarımla by:))