Artık karşılaştığım bu saçma durumdan dolayı mecbur olmasam da bu konuda kanıt sunmak istedim. Çünkü artık çok ama çokkkkkk sıkıldım. Şimdi ‘’bu adama gene gelmişler’’; diyeceksiniz ve neden bahsettiğimi doğal olarak hala anlamadınız. Olay şu; benim birçok yerde kullandığım fotoğrafların bana ait olmadığını düşünen bir yıl içerisinde yaklaşık 7-8 kişi oldu. Dün yine böyle bir olayla karşılaşınca hem üzüldüm hem de kendimi kanıtlamaya mecbur hissettim.

Önce şunu belirteyim benim genelde kullandığım bu fotoğraflar 4 yıl öncesine ait. Antalya’da bir dönem eşimin de çalıştığı büyük bir deri firmasının katalogu için çekilmiş fotoğraflardı. Aslında katalog çekiminden kalmış artık fotoğraflarda diyebiliriz. Yani o zaman çok zayıf ve saçları beyaz olmayan bir insandım. Fotoğraflara dikkatli bakarsanız kaşımdaki ve sol yanağımdaki yara izleri oldukça belirgin bir şekilde görülebiliyor. Ayrıca inanmanız için en önemli kanıt bereli fotoğrafta üstümde bulunan gömleğim hala duruyor ve sırf inanın diye bu sabah uykulu ve boktan halimle bu gömleği giyip fotoğraf çektirdim. Bu fotoğrafta da yine kaşımdaki iz oldukça belirgin. Bana inatla inanmak istemeyen arkadaşlar için bu fotoğraflar yeterli olur umarım. Sizce ben kendi fotoğraflarımı kullanmak yerine başka birine ait olan fotoğrafları kullanacak kadar aciz, yalancı ve hasta biri miyim?

Evet, tam bir yıl önce bugün Türk blog dünyasına ilk adımımı atmıştım. Yani tam bir seneyi doldurduk. İlk olarak sadece kendimi tatmin etmek ve normal bir kişisel günlük projesi ile başladık ama durumlar kısa süre içinde birçok yerli yabancı dost edinmeme ve başka projelere de heveslenmeme neden olmuştu. Şöyle bir dönüp bir yıla baktığımda 232 yazı yazmış ve buna 1200’den fazla yorum almışız. En başarılı ve ilgi çeken yazım Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt’a Açık Mektup olmuş. Tam 33360 kere okunmuş ve sadece bu yazım 331 yorum almış. En kötüsü de bir iki ay gibi aslında uzun bir süre bloga vakit ayıramamışım. Birçok kategoride sizlerle güzel paylaşımlar yaşamışız. Peki bu yıldan sonraki volkanalabaz.com’un planladıkları ne?

Bu araları sürekli düşündüğüm projelerim vardı bunları bir türlü hayata ya zamandan ya da kararsızlıktan dolayı geçirememiştim. Büyük bir ihtimal bu yaz sonu gerçekten kişisel olarak paylaşmak istediğim başka bir alanı hayata geçirmek istiyorum buda bu blogun yayın akışını etkileyecek doğal olarak. Sanat, siyaset, kişisel ve daha birçok konuyu başka bir platforma taşıyıp bu blogu farklı bir akışa bırakmak istiyorum. Bakalım zaman yeni projelere nasıl yön verecek. Ben bu zamana kadar göstermiş olduğunuz sıcak ve yakın ilgiye teşekkür ederim gerçekten o kadar güzel arkadaşlıklar dostluklar kurdum ki anlatamam. Kendimi bana Türkiye’de hissettiren ve bu büyük özlemimi hafifleten birçok dosta teşekkür ederim. Benim güzel ve kötü günümde en yakınlarımın yapmadığı desteği sizlerden gördüm eksik olmayın. Umarım volkanalabaz.com daha uzun yıllar yaşar. (more…)

Sevgili arkadaşlar uzun bir süre ailecek yokuz bunun sebebi bizim için çok üzücü olan hastalık. Büyük oğlumuz berke ileri derecede zatüre ve yaklaşık iki hafta hastahane de yatması gerekiyor eşim sürekli başında ama daha kötüsü diğer ufaklık bartu da zor bir hastalık geçiriyor bu araları sürekli hayatımız ya doktorda ya acilde ya hastahane de geçiyor eve uğramıyoruz hastalık derdine düştük. Allah düşmanımızın başına vermesin. Saygılar diliyorum hepinize bu süre içinde söz verdiğim yapmam gereken yazmam gereken herşeyi not aldım ve en müsait zamanda verdiğim sözler yerine gelecek saygılar görüşmek üzere. Sizleri seviyorum. (more…)

Sene 2001…. Üzerinde kırmızı bir cüppe olan adamın tuttuğu mikrofona sırayla uzanıp " Evet " diye haykıran iki ayrı ses… Atılan imzalar, ayağa kalkış ve her şeyini bildiğini sandığın ama hiçbir şeyine vakıf olamadığın bir kadının kocası olmak…Daha çok gençken uzatılan parmaklara takılan yüzükle tescillenen an… bir anda duvağın açılıp önce sağ sonra sol en sonda alına konulan öpücükle kapanan bir çift göz… işte gurur anı… karı-kocayız artık…karımsın artık…. Her evlilik başlangıcında kendi kendine ve karşındakine verdiği sözleri vardır insanın. Farklı olacaktır, anlayışlı davranılacaktır, hem dip dibe hem özgür bırakılacaktır kişi. İletişim denen tek dişi kalmış canavar en önemli unsur olmalıdır. Uyurken bile eller ayrılmayacaktır, yolda yürürken, merdiven çıkarken, araba kullanırken kenet gibi olunacaktır. Sanki tersi olsa biri alıp gidecek sanılır. Biraz zaman geçer, birazda içi geçer insanın. Uyurken biraz ayrılmak iyi gelecektir. Rahat yatmalı insan felsefesi altında yatağın uçları olur konum merkezleri. Gece uyanıp uyanıp sevişmeler bir süre sonra tartışmaların ardından yaşanan uykusuzluğa bırakır kendini. Arabada giderken artık eller radyo kanalları arar olur, e nede olsa tartışmanın ardından elbet bulunur ortama cuk oturacak, yüreğin acısını anlatacak şarkılar, bulana kadar el habire meşguldür. Akşamları karanlıkta yapılan danslar yerini kumandalı gecelere bırakır, onsuz yatağa girmezken, bir bakarsın ki, o koltukta sabahlamış iki büklüm, sen gözünü boş yastığa açmışsın. Bu hafta annemlere gitmedik, en çok seninkiler gidiyoruz muhabbeti başlar, yani hafta sonları bile doludur artık. "Bir hafta sonu da kendime ayıramıyorum, şöööle gönlümce takılayım arkadaşlarımla" sözü koyar en çokta. "Neden artık, benimle vakit geçirmek istemiyor mu acaba,?" takıntılarına düşer adam.Bir zaman sonra çocuk olur, birlikte yaptıkları en güzel şeydir aslında o küçücük oğlan. Büyürken Yılmaz Erdoğanın dediği gibi bizi de büyütür. Yorgun geceler, telaşlı saatler başlar. Beş dakika boş zamanı adamla değil, oğluyla geçirmek ister kadın. Evde artık iki tane ilgi isteyen bebek vardır. İki çocuk büyür evde ben ve oğlum. Çocuk büyür,adam büyür, kadın büyür. Beraber kurulan hayallere ulaşmak için yolculuk başlar. Faturalar, kredi kartları, nasıl yapalımlar, nasıl edelimler, çocuğun yuvası, taksit tutarları derken evlilikte yarılanır böylece. Altı sene geçer gider anlamadan, anlam vermeden…. Ve ardından ikinci çocuk gelir…İkinci kez oğlan…Bartu Sene 2007….. Anlatılamayan, yanlış anlatılan, unutulan, unutulmaya çalışılan,gözardı edilen, görmezden gelinen koca bir altı sene. Seninle tanıştığım ilk gün hala aklımda…gözlerin,gülüşün,karşı konulmaz saflığın,evet bir kadının saflığını ilk sende tattım, işte bu yüzdendir ki, hayatımı seninle harcamaya,paylaşmaya ve bitirmeye karar verdim. Seninle evliliğe yeniden şekil verdim, belki de hissetmeden senin ellerinde hayat kazandım. Klişe hiçbir şeyi sevmedim, seninle hiçbir şeyde klişelik yoktu. Bu kadar senenin ardından teşekkür ediyorum, ne için mi…?! Bana kazandırdıkların-benden aldıkların için bana sahip çıkıp-beni özgür bıraktığın için kendinden bir parçayı bana verip, Yüce Rabbimin izniyle ona hayat verdiğin için yalanı asla benimle tanıştırmadığın-ama zaman,zaman yalana teşvik ettiğin için önce olayların karamsar yanını önüme serip-sonra ruhuma iyimserlik aşıladığın için bana katlanıp-beni katlanmaz yaptığın için seni seviyorum cümlesini duymayı unutturduğun-ama en olmadık zamanlarda hatırlattığın için benim için her şeyden önemli olan ve bir kadında bulunması gereken tek şeyi " iyi bir ANNE" olmayı başardığın için ….. ve daha birçok yaşanmışlık ve yaşanılacak anlar için…. bugün evlilik yıldönümümüz, bu kısmı benim için hiçbir zaman önemli olmadı ama en önemlisi bugün ilk anlamlı eveti ettiğimiz gün. Umarım asla pişmanlık duymamışsındır beni hayatına kattığına. Acısıyla, tatlısıyla, gözyaşıyla, tutkusuyla,yalanıyla, hayata dair yaşanılması gereken ne varsa seninle yaşadığım için mutluyum. En önemlisi de bir eş olarak şanslılığımı bir tarafa bırakıyorum, SEN GURUR DUYULACAK BİR ANNE VE EŞSİN. Sırf bu yüzden bile olsa SANA AŞIĞIM. Nice 6 seneleri devirmeye EŞ RUHUM….!!! Karım Merim…!!! Senin için bugün gece bir şiir okudum kendi sesimden umarım beğenirsin für dich…